Shatten op zolder.

[Irene]

Stijl IRME, cartoon tekening fel gekleurde houtskool, Trompe-l’Œi, een 15 jarig meisje,
zwarte lange haren paardenstaart bijeen gehouden door een mooi speld, met pony,
vindt op zolder een oude kist vol vintage speelgoed uit haar kinderjaren vooral haar verzameling popjes een fietsje een ,
 zolder vol stof maar ook mooie oude versierde kisten en speelgoed,
 agr stofwebben tegen de zoldering. ©IRME 2025

[Irene]

🌼 Elfje
Zolder
stil, stoffig
kist vol dromen
poppen fluisteren haar naam
herinnering ©IRME 2025

"Een oude pop is geen ding, maar een vriend die wacht op jouw terugkeer." ©IRME 2025  

[Irene]

🧸 "Schatten op Zolder"

Het was een regenachtige woensdagmiddag toen Irene, vijftien jaar oud, de zolder op klom.
Haar lange zwarte haar zat in een paardenstaart, bijeen gehouden door een glinsterende speld die ooit van haar moeder was geweest.
Ze zocht niets bijzonders—alleen een plek om even te ontsnappen aan de drukte beneden.

De zolder was stil. Alleen het zachte tikken van de regen tegen het dak en het fluisteren van stofwebben in de hoeken vulden de ruimte.
Een oude lamp bungelde scheef aan het plafond, haar licht flakkerend als een ademhaling.

Een houten kist, versierd met verbleekte bloemen en een slot dat allang zijn kracht had verloren.
Ze knielde neer, haar vingers streken over het deksel alsof ze een oud boek opende. Met een zachte kraak ging de kist open.

Daar lagen ze. Haar pop met het gebroken armpje, nog steeds glimlachend. Het rode fietsje met de versleten handvatten.
Een miniatuur drumstel, de stokken nog geklemd tussen de trommels.
En zoveel meer, stukjes van haar kindertijd, zorgvuldig bewaard in stilte.

Irene glimlachte. Ze pakte de pop op, drukte haar zacht tegen haar borst.
  "Je hebt op me gewacht," fluisterde ze.

In dat moment voelde ze iets bijzonders.
Niet alleen herinnering, maar liefde. De zolder was geen vergeten plek meer.
Het was een heiligdom van wie ze ooit was, en wie ze nog steeds mocht zijn.
©IRME, Irene Mertens, 2025.

[Irene]

Stijl IRME, Stijl Trompe-l’Œil olieverf glanzend nat gepolijst, een klein Europees  meisje,
 haar zwarte haren in een winderige paardenstaart, donker bruine ogen, blozende wangen en een speels lachend mondje,
 speelt in de tuin met een prachtige pluchehond die rijd op wieltjes, het is een beige labrador die je heerlijk kan trekken,
door de tuin  wandelt ze trots met haar hond aan de leiband,
 agr bloemen en struiken rondom het wandelpad, gradient schaduwen   

Teksten ©IM/IRME  11 Januari 2026

Mijn labrador op wieltjes Puk

Een meisje wandelt dromerig langs een pad vol bloemen,
naast haar rolt haar vriendje, haar labrador‑hond op wieltjes.
Zijn pootjes zijn van hout, maar zijn hartje voelt echt van goud,
een kameraad die altijd glimlacht en zo trouw.

Puk volgt haar stappen, rustig en blij, en kwispelt met zijn staartje,
alsof hij fluistert: ik hoor bij jou, jij bij mij. 
Samen ontdekken ze elke hoek van de tuin,
met een vriendschap die glanst, omdat alles mag en kan.

En al is Puk op wieltjes, klein en stil, zo lief,
hij blijft haar hondje, want hij is zo haar hartjesdief.
Een band die groeit, zacht in de kindertijd,
tussen een meisje en haar labrador Puk, een herinnering voor altijd.

[Irene]

Stijl IRME,  portret/ cartoon tekening fel gekleurde houtskool, Trompe-l’Œi, een 6 jarig meisje,
zwarte lange haren paardenstaart bijeen gehouden door een mooi speld, met pony,
vindt op zolder een oude kist vol vintage speelgoed uit haar kinderjaren vooral haar verzameling
popjes een fietsje een prachtige labrador op wieltjes, een zolder vol stof maar ook mooie oude
versierde kisten en speelgoed, agr stofwebben tegen de zoldering. ©IRME 2026

Het meisje op zolder, schatten uit de kindertijd.

Een meisje van zes, met een paardenstaart zo fijn,
zwarte haren glanzend, vastgehouden door een speldje klein.
Ze klimt de zolder op, waar stofjes dansen in het licht,
en elke stap een fluistering van oude tijden dicht.

Daar staat een kist, versierd en oud,
vol speelgoed dat verhalen vast houdt.
Popjes met jurken, een fietsje dat kraakt,
en een labrador op wieltjes die zachtjes kijkt.

Ze tilt hem op, haar ogen groot,
alsof ze hem herkent uit een ver verleden, ooit.
Zijn houten pootjes, zijn lieve snuit, haar PUK
brengen warme herinneringen weer naar buiten.

De zolder wordt een wonderland, vol schatten om te zien,
waar speelgoed wacht op nieuwe dromen, wie weet misschien ?
En in dat stille, gouden uurwerk daarboven,
vindt zij opnieuw wat kinderen altijd geloven:

Dat elk oud ding een vriendje kan zijn,
dat elke vondst een avontuur begint, klein maar fijn.
En zo speelt ze verder, zacht en blij,
met haar labrador op wieltjes, weer helemaal van haar en zij.
©IRME 2026