Het Gnoompje en de VerfvreugdeIn een hoekje van het bos,
waar de zon de bladeren kust,
heeft het gnoompje zijn atelier gebouwd,
een tafel van takken, een palet van dromen.
Hij smost met verf alsof het
herfstregen is: rood als rijpe appels,
geel als glimlachende zonnestralen,
bruin als de warme stem van herinnering.
Met zijn kleine kwast tovert hij nerven op bladeren,
maakt van elk herfstblad een kunstwerk,
een briefje aan de wereld: “Hier woont kleur,
hier leeft liefde.”
Zijn muts hangt scheef, zijn wangen glanzen,
en zelfs de eekhoorn stopt even met verzamelen
om te kijken hoe het gnoompje danst met de penselen,
alsof elk veegje een stukje magie is.
En als de dag zich sluit,
legt hij een herfstblad op een steen,
met een hartje in het midden.
“Voor Irene,” fluistert hij, “die weet hoe kleuren troosten.” ©IRME
Elfje
“Wie smost met herfstkleuren, schildert geluk op zijn ziel. ©IRME”