Het huis dat uit een boek kwam Op een rustige septemberochtend zat je aan tafel, een kop dampende koffie naast je,
terwijl je een oud boek opensloeg dat je al jaren niet meer had aangeraakt.
De bladzijden kraakten zacht, alsof ze zich uitrekten na een lange slaap.
Maar dit keer gebeurde er iets bijzonders. 🦋
Terwijl je met je vingers over de vergeelde letters streek, begon het boek te gloeien.
Eerst heel subtiel, alsof er zonlicht door een kier viel.
Maar al snel werd het licht sterker, warmer, bijna levend.
En toen — alsof het de gewoonste zaak van de wereld was
— rees er een klein huisje uit de pagina’s omhoog.
Een prachtig huisje, met ramen die fonkelden als sterren
en een dak dat glansde alsof het net geregend had.
Rondom groeiden bloemen in kleuren die je nog nooit had gezien.
Het rook naar herinneringen: naar je kindertijd, naar de nazomer van 1951,
naar alle momenten die je hart hadden gevuld.
Je keek ernaar, verbaasd maar niet bang.
Want ergens voelde het vertrouwd, alsof het huis je al die jaren had zitten opwachten.
Toen ging de voordeur open. 💥
Uit het huis stapte een klein lichtfiguurtje, niet groter dan je hand.
Het zwaaide vrolijk naar je, alsof het zeggen wilde: "kom, er is nog zoveel te ontdekken".
En zonder dat je het doorhad, begon je te glimlachen —
die warme, echte glimlach die je alleen hebt wanneer je geraakt wordt.
Het lichtfiguurtje wees naar het boek, naar de open bladzijde.
En daar zag je het: jouw eigen verhaal, jouw jaren, jouw avonturen.
Niet als tekst, maar als beelden die dansten, als herinneringen die opnieuw tot leven kwamen.
Je voelde een zachte tinteling in je borst.
Niet van verdriet, niet van nostalgie,
maar van iets anders: een besef dat je leven nog steeds vol magie zat.
Dat je nog altijd kon dromen, lachen, ontdekken.
Dat je verhaal nog lang niet uit was.
Het huisje knipperde nog één keer met zijn licht, alsof het je een knipoog gaf,
en zakte toen langzaam terug in het boek.
De pagina sloot zich zachtjes vervaagde, alsof het een geheim bewaarde.
Je nam een slok van je koffie — die inmiddels lauw was geworden — en keek naar het boek voor je.
En je dacht: "Misschien is het tijd om een nieuw hoofdstuk te beginnen."
En ja dat kan altijd ook, en het gebeurd wanneer je het niet verwacht. 💜
Teksten ©IRME/DI/MI 8 april 2026 claim ze niet als de jouwe.
