
Stijl IRME, cartoon, gekleurde houtskool uitgesmeerd, grillige blauwborst vogel,
zit op een dikke gedraaide tak van de eikenboom, boven de waterton hij word begluurd door
grillige zwarte kater die op de waterton zit, dit alles in een mooie groene bebloemde omgeving,
blauwe wolken hemel, slagschaduw gradient
Teksten ©IRME/DI/MI 31 maart 2026 (●'◡'●)
🌿 Het Sprookje van de Blauwe Vogel en de Zwarte KatEr was eens, in een vallei waar de bloemen altijd leken te zingen en de wolken zachtjes dansten,
een oude boom met kronkelende takken.
In die boom woonde Jordy, een kleine blauwe vogel met veren die glansden als de ochtendhemel.
Ze stond bekend om haar vrolijke gezang, dat iedereen die het hoorde een glimlach bezorgde.
Aan de voet van dezelfde boom leefde Miro,
een zwarte kat met smaragdgroene ogen en een wit hartje op zijn borst.
Miro was nieuwsgierig, dromerig en een tikkeltje ondeugend,
maar vooral had hij een groot verlangen: hij wilde leren vliegen.
Elke dag keek hij omhoog naar Jordy, die met gemak door de lucht zweefde.
“Hoe voelt het om te vliegen?” vroeg hij op een middag.
Jordy glimlachte. “Het voelt als vrijheid. Alsof de wereld je draagt.”
Miro zuchtte. “Dat wil ik ook.”
Die avond, toen de zon de hemel roze kleurde,
besloot Jordy dat het tijd was om Miro’s wens in vervulling te laten gaan.
Ze vloog naar hem toe en tikte zachtjes met haar snavel tegen zijn voorhoofd.
“Sluit je ogen,” fluisterde ze.
En op dat moment begon de boom te gloeien.
De bloemen rondom hen wiegden alsof ze een geheim ritueel kenden.
Een warme bries tilde Miro langzaam van de grond.
Toen hij zijn ogen opendeed, merkte hij dat hij zweefde — niet hoog,
maar genoeg om zijn hart sneller te laten kloppen.
“Je vliegt!” riep Jordy
Miro lachte, een diepe, warme lach die door de hele vallei rolde.
Hij zweefde tussen de bloemen, draaide rondjes en voelde zich lichter dan ooit.
Maar toen de magie langzaam wegebde, landde hij zachtjes in het gras.
“Waarom stopt het?” vroeg hij.
“Magie is er om je te laten voelen wat mogelijk is,” zei Jordy
“Maar de rest… dat moet je zelf ontdekken.”
Vanaf die dag probeerde Miro elke ochtend een beetje hoger te springen, een beetje langer te zweven.
En hoewel hij nooit echt vleugels kreeg, voelde hij zich toch vrij —
want hij wist dat dromen soms maar een klein duwtje nodig hebben om te beginnen.
En Jordy? Die bleef elke dag boven hem vliegen, zijn grootste supporter,
zijn beste vriendin, en de vogel die hem had laten geloven dat zelfs een kat de lucht kon raken.
Miro en Jordy (●'◡'●)
Onder de boom waar dromen rusten,
waar bloemen fluisteren in het gras,
zit een kat met sterrenogen
die weet hoe mooi de wereld was.
Een vogel zingt de ochtend wakker,
kleurt de lucht met zonneschijn,
en samen vinden zij de plekken
waar hart en hoop weer één kunnen zijn.
Waar zachtheid woont, bloeit altijd iets moois.