Bing AI Afbeeldingen / Geschreven gedichten, verhaaltjes algemeen ©IM

[Irene]

Garfield – de Kat met een Mening
Garfield rolt niet, hij glijdt door het leven,
op zoek naar lasagne, liefst zonder delen.
Hij slaapt alsof het een olympische sport is,
en beweegt alleen als het écht moet — of als er eten is.

Odie is zijn springkussen,
Jon zijn persoonlijke butler,
en maandag… tja, dat blijft zijn natuurlijke vijand.

Toch, achter al dat gemopper en gespin,
zit een kat die stiekem best lief is —
maar dat zal hij natuurlijk nooit toegeven.



“Op een parkbank, met bloemen in zijn poot, ontdekt Garfield dat liefde nóg lekkerder is dan lasagne.”

[Irene]

1

Zonnebloem en vogelverschrikker.🦋

Onder het licht van de volle maan
waakt een vogelverschrikker stil en trouw.
Zijn hart is van stro, zijn blik van zorg—
een hoeder van dromen in de nacht van goud.

Zonnebloemen fluisteren hun zonnestralen
in de schaduw van het seizoen.
Hun koppen buigen niet van verdriet,
maar van wijsheid, warmte en herinnering.

Op de tafel rust een pompoen,
een kaars, en zaden vol belofte.
Alles ademt oogst, rust en ritueel—
een ode aan het leven in zijn zachte vorm.Zonnebloem

Onder het licht van de volle maan
waakt een vogelverschrikker stil en trouw.
Zijn hart is van stro, zijn blik van zorg—
een hoeder van dromen in de nacht van goud.

Zonnebloemen fluisteren hun zonnestralen
in de schaduw van het seizoen.
Hun koppen buigen niet van verdriet,
maar van wijsheid, warmte en herinnering.

Op de tafel rust een pompoen,
een kaars, en zaden vol belofte.
Alles ademt oogst, rust en ritueel—
een ode aan het leven in zijn zachte vorm. 🍂

Teksten ©IRME/DI 11 november 2025



 Het sprookje van Strohart en Zonnekop 🌻

Er was eens, in een tuin waar de maan altijd vol scheen,
een vogelverschrikker met een hart van stro.
Zijn naam was Strohart, en hoewel hij stil stond op een houten tafel,
voelde hij alles: de wind, de zaden, het gefluister van de zonnebloemen.

Elke nacht, als de kaars op tafel werd aangestoken, kwam Zonnekop tot leven—
een zonnebloem met gouden blaadjes en een stem zo zacht als herfstmist.
Ze zong liedjes over de zomer die voorbij was,
en over de rust die nu mocht komen.

Strohart luisterde, zijn strohart kloppend van dankbaarheid.
Hij beschermde de tuin tegen zorgen, tegen kou, tegen vergeten.
En Zonnekop schonk hem licht, zelfs als de zon al lang onder was.

Op een avond, toen de pompoen begon te gloeien vanbinnen en de zaden begonnen te dansen,
fluisterde Zonnekop: "Als jij waakt, dan durf ik te dromen."

En zo gebeurde het: Strohart kreeg benen van wortel, armen van tak, en liep zachtjes door de tuin.
Niet om te schrikken, maar om te troosten.
Hij plantte zaden van hoop, één voor elke ster aan de hemel.

Sindsdien zeggen de vogels: "In die tuin woont een sprookje.
Je hoeft het niet te begrijpen—je hoeft het alleen maar te voelen."

Teksten ©IRME/DI 11 november 2025🌻

"Met stro en zaad, met zon en maan, bescherm ik wat groeit,
            verlicht ik wat leeft. Laat de herfst mij dragen in zachtheid en kracht."



Plaats een zonnebloemzaadje naast een kaars.
Fluister: “Ik ben geworteld in licht.”
Laat het zaad rusten tot de maan vol is. 🌻

[Irene]

(ʘᴥʘ) De droeve paddenstoel.

Op een ochtend vond het vrolijke gnomenmeisje een paddenstoel die verdrietig keek.
“Wat is er aan de hand waarom zo verdrietig?” vroeg ze zacht.
De paddenstoel zuchtte droef: “Ik ben mijn stippen kwijt.”
Het meisje dacht even na, haalde enkele bloemetjes van haar hoedje
 en plakte ze op het hoedje de paddenstoel.
“Hier,” zei het meisje, “nu heb je mooi gekleurde bloemstipjes.”
De paddenstoel keek omhoog naar het meisje, begon te glimmen en riep:
“Dit zijn de mooiste stippen die ik ooit had!”
En vanaf die dag was hij de vrolijkste paddenstoel van het hele bos.🍄

Teksten ©IRME/DI/MI maart 2026

✨ Speciaal voor jou
Wie op zijn 75ste nog kan dromen,
heeft iets bewaard dat nooit vergaat. ©IM



Elfje🍄🍄‍🟫
Droom
blijft leven
ook na jaren
want jouw hart fluistert
jeugd ©IM

"Een vrolijke lach maakt zelfs een droeve paddenstoel blij.🍄"

Klein gnoompje 💥

Tussen paddenstoelen groot en klein
wandelt een gnoompje, van zilver haar en zonneschijn.
Een muisje fluistert in het zachte mos,
" Wat is ze mooi, ze draagt bloemen in haar haren."
Waar het gnoompje verschijnt, wordt alles licht —
een wandelende droom, een levend gedicht.🍄

Teksten ©IRME/DI/MI Maart 2026

💥Elfje

Meisje
een lach
zwaait naar iedereen
paddenstoelen worden blij een
feestje.©IM



🍄 Enkele spreuken voor de kleintjes.

Wie met verwondering kijkt, vindt magie in elke stap.
In het kleinste huisje woont soms het grootste verhaal.
Laat je wortelen in rust, en groeien in fantasie.
Waar het hart zacht is, bloeit de wereld mee.

[Irene]

Trekpopje

Er hangt een
trekpopje op mijn kamer
aan een haakje
tegen de muur.

Zijn paarse haartjes
staan stokstijf omhoog
maar zijn armen en beentjes
hangen verdrietig naar omlaag.

Ik neem het popje
in mijn handen
zijn  zachte ledenmaatjes
wippen op en neer.

En zijn oogjes
zeggen vol glinstering
'T is zo veel leuker bij jou
dan aan een haakje. 🤪
@Evelien Foubert 🤪

 

[Irene]

Station Antwerpen.

Vriendschap is als een treinreis,
Sommigen stappen op,
Sommigen stappen af,
Sommige blijven zitten,
tot de eindbestemming.
 
Friendship is like a train journey,
Some get on,
Some get off,
Some stay seated,
until the final destination.

[Irene]

Je bent, of niet ?

Je bent niet je leeftijd
Je bent de maat van de je kleren 
Je bent de kleur van je haar en ogen
Je bent zoals je naam
Je draagt je naam met trots
Of de kuiltjes in je wangen
Je bent alle boeken die je leest
En alle woorden die je spreekt
Je bent je schorre ochtendstem
En de glimlach die je siert
Je bent de zoetheid in je lach
En elke traan die je hebt gehuild
Je bent de liedjes die je zo hard zingt
Als je denkt ik ben helemaal alleen bent
Je bent de oorden waar je bent geweest
En de stad die je thuis noemt
Je bent de alles waarin je gelooft
En de mensen van wie je houdt
Je bent de foto's in je huiskamer
En de toekomst waarvan je droomt
Je bent gemaakt van zoveel schoonheid
Maar het lijkt erop dat je het vergeten bent
Door alle dingen die je niet bent..  ©IM april 2025

[Irene]

Meryl Streep zei:

"Ouder zijn is niet voor de zwakken.
Op een dag word je wakker en realiseer je je dat je jeugd weg is, maar daarmee ook, komt de onzekerheid,
haast je je en ga je anderen behagen...
Je leert langzamer lopen, maar met grotere zekerheid. Je neemt afscheid zonder angst,
en je koestert degenen die blijven. Verouderen betekent loslaten, het betekent accepteren,
het betekent ontdekken dat schoonheid nooit in ons vel zat... maar in het verhaal dat we in ons dragen.
Je leeft voort in hen die je lief zijn"

[Irene]

Water

Water, spoel over mij heen.
Neem de muizenissen met je mee.
De zon straalt helder en warm.
Verwarmt mijn hart, dag na dag.

De wind fluistert zachtjes in mijn oor.
Brengt wijsheid, ik wordt rustiger, sterker.
De aarde rijst stevig onder mijn voeten.
Wiegend, beschermend, altijd dichtbij.

Met de geest van de natuur om me heen.
Ben ik nooit meer alleen.
Ik voel de rust, en verbondenheid.
Ik ben aangekomen, ik kom thuis. @IM april 2025

BING/  waterverf glanzend nat, op het strand komt een schuimende roller golf over me heen,
die zoveel kleuren ontvouwen,  de game is zo nat maar haar mooie krullende haar en make up zitten goed,
 ag strand , zonnige hemel en horizon

[Irene]

 Boeken op de grond

Boeken op de grond, opgestapeld tot aan mijn knie.
Laat ze met rust, laat mijn boeken gewoon liggen.
Er is niet genoeg ruimte, op tafels en stoelen.
De planken puilen uit, maar wie maalt daar nou om?
De boeken zijn mijn vrienden, ik moet ze bij me houden.
Zodat ik de verhalen, die ik zo dierbaar vind, opnieuw kan lezen.
Negeer de boeken gewoon, aan het hoofdeinde van mijn bed.
Op de achterkant van het toilet, opgestapeld in de schuur.
De boeken in de keuken, liggen waar ze horen te liggen.
Ze staan ​​niet in de weg, ze wachten op me.
Laat ze gewoon met rust, waar ze ook liggen.
Als je ze weghaalt, ben ik bang dat ik doodga.

Tekst geplaatst 1/23/2025

[Irene]

In Flanders Fields

In Vlaanderens velden bloeien de klaprozen,
Waar eens de kanonnen bulderden en donderden.
Tussen de kruisen, rij aan rij,
Markeert het graf van een jonge soldaat zijn laatste rustplaats.

De warmte dampt van het zwarte asfalt,
De zon staat hoog, voelt dichtbij.
Als een stroom uitmondend in de rode zee,
Stroomt zijn bloed onophoudelijk uit zijn voorhoofd.

Zijn huid is opengespleten,
Alsof Mozes van zijn wenkbrauw tot zijn haarlijn moest lopen.
En de rimpels op zijn voorhoofd een verhaal vertellen,
Van verloren jeugd, van dromen die nooit zullen uitkomen.

In Flanders Fields, waar de klaprozen bloeien,
Liggen zij die hun leven gaven voor vrijheid.
Hun offer, hun stilzwijgende roep om nooit te vergeten,
Weerklinkt in de wind, tussen de kruisen.

Laat ons hun herinnering koesteren,
Hun moed en opoffering nooit vergeten.
In Flanders Fields, waar de klaprozen bloeien,
Rusten zij, de gevallen soldaten, in eeuwige vrede.

Dit gedicht, geschreven door de Canadese militaire arts John McCrae tijdens de Tweede Slag om Ieper
in mei 1915, is een krachtige herinnering aan de gruwelen van oorlog en het belang van vrede en herdenking¹.

Moge hun zielen rusten in vrede. 🌹

[Irene]

Waarheid

De waarheid soms zo hard
Niet te vertellen of te omschrijven
Iets wat je altijd bij zal blijven
Het doet pijn om toe te geven
Maar van binnen blijft het kleven
Laat je 'ik' het ooit los?
Komt die waarheid naar boven?
Dan zal toch niemand het geloven
Het ligt op de bodem van mijn hart
De waarheid zo apart.
Schrijver onbekent.

[Irene]

Het Gouden Straatje

In het Gouden Straatje zingt de ochtend opgewekt maar vrolijk zacht,
kikkers spelen muziek alsof de zon hen heeft betoverd met gratie.
Diertjes en mensen dansen samen lichtjes langs de stenen paden,
vlinders fladderen mee, alsof ze alles al begrijpen.
Huizen warm en gezellig mooi onder bloemen op de vensterbanken,
De muziek vertelt, hier begint elke dag weer een nieuwe droom.

Tekst ©IM