Stijl IRME, portret, gekleurde houtskool, onder een bladerdak van klavertje vier,
zitten een 8 jarig meisje en 8 jarige jongen zijn gekleed in blauwe prullerige jeansbroek met gaten,
een t-shirt met ruitjes, een naar achteren draaiende hoed met enkele bloemen,
ze heeft een rommelige blonde paardenstaart ze spelen met een bergje kleine
witte keitjes, en verzorgen een kleine kikker aan zijn gewonde pootje,
achtergrond groengras en kleine bloemetjes, textuur emboss, gradient schaduw
Teksten ©IRME/DI/MI 29 maart 2026
(●'◡'●)🍀 Het kleine klavertjesbos en het dappere kikkertje. Diep in het Klavertjesbos, waar de bladeren zo groot waren dat ze als groene parasols boven je hoofd hingen,
speelden Mieke en Mike elke middag met hun verzameling witte keitjes.
Ze maakten er paadjes mee, cirkels, en soms zelfs geheime tekens die alleen zij konden begrijpen.
Op een dag, terwijl de zon zacht door de klavertjes scheen,
vonden ze midden in hun keitjeskring een klein kikkertje.
Hij zat stil, alsof hij niet goed wist wat hij moest doen.
Toen Mieke dichterbij kroop, zag ze het meteen: één van zijn pootjes trilde een beetje.
“Hij heeft pijn,” fluisterde ze.
Mike knikte ernstig. Hij pakte voorzichtig een van de gladste keitjes en legde het naast de kikker,
alsof het een klein steuntje was.
Mieke plukte een klavertje dat nog glinsterde van de ochtenddauw en hield het zachtjes tegen het pootje van de kikker.
Tot hun verbazing begon het klavertje te gloeien — heel zacht, alsof het bos zelf hen wilde helpen.
De kikker keek op, knipperde met zijn gouden oogjes en kwaakte een dankbaar geluidje.
Zijn pootje stopte met trillen.
“Het werkt!” riep Mike, maar meteen daarna fluisterde hij weer,
want in het Klavertjesbos praat je zachtjes uit respect voor de magie.
De kikker sprong een klein rondje, vrolijk en weer helemaal zichzelf, gezond.
Toen sprong hij op een steen, keek de kinderen aan en boog zijn kopje alsof hij hen wilde bedanken.
Daarna hupte hij tussen de bloemen door, vrolijk het bos in.
Mieke en Mike keken hem na, trots en een beetje betoverd
“Misschien,” zei Mieke, “was hij wel een kikkertje van de bosfee.”
“Of misschien,” zei Mike, “zijn wij nu een beetje bosfee.”
En terwijl de vlinders om hen heen dansten en de klavertjes zacht ritselden,
voelden ze allebei dat het waar kon zijn.
(❁´◡`❁)Elfje
Een kikkertje glimlacht dankbaar terwijl elfjes zachte spreuken over hem strooien. 
